Ευγένεια και ευθύτητα

Για το μεγαλύτερο μέρος της ανθρώπινης ιστορίας, η ιδέα του να είσαι ευγενικός ήταν συνυφασμένο
προαπαιτούμενο για ένα καλό και πολιτισμένο άτομο. Παρόλο που δεν την απορρίπτουμε ανοιχτά, η
ευγένεια δεν είναι κάτι το οποίο ενστικτωδώς θα εκτιμήσουμε σε κάποιον. Κάποιες φορές παρεξηγείτε ως επιθετική ή θρασεία βαθμίδα ανειλικρίνειας και καθωσπρεπισμού. Ένα ευγενικό άτομο μπορεί να κριθεί ως ψεύτικο και κατά κάποιο τρόπο καταπιεστικό.
 

 

Υπάρχει ένα ιστορικό πλαίσιο ως προς την αμφισβήτηση της ευγένειας. Προς τα τέλη του 18ου αιώνα, τα ρομαντικά ιδεώδη αναδύθηκαν υποκινούμενα κατά μεγάλο μέρος από τον Ελβετό φιλόσοφο Jean- Jacques Rousseau ο οποίος επαναπροσδιόρισε την ευγένεια ως δείγμα δουλοπρέπειας και εξαπάτησης. Αυτό που είχε σημασία για τον Rousseau ήταν να μη κρύβεις ή να χαλιναγωγείς τα συναισθήματά και τις σκέψεις σου αλλά να παραμένεις κάθε φορά πιστός ως προς αυτά.
 

 

Τα γραπτά του Rousseau μας κληροδότησαν νέες ιδέες και συμπεριφορές. Το πρεστίζ της ευγένειας του αριστοκράτη αντικαταστάθηκε με την ευθύτητα του χωρικού και ενισχύθηκε ακόμη πιο πολύ με την ανάπτυξη της αμερικανικής κουλτούρας που την υιοθέτησε ως ύψιστη αρετή. Η αμερικανική κουλτούρα επηρέασε παγκοσμίως τον τελευταίο ενάμιση αιώνα τον πλανήτη και έτσι η ευγένεια παραγκωνίστηκε από την ευθύτητα.
 

 

Αυτό που πραγματικά διαχωρίζει την ευθύτητα από την ευγένεια δεν είναι η γνώση του savoir vivre
αλλά μια σειρά ιδεών ως προς την ανθρώπινη φύση. Το ευθύ και το ευγενικό άτομο συμπεριφέρονται
διαφορετικά γιατί βλέπουν τον κόσμο με πολύ διαφορετικό τρόπο. Αυτά είναι μερικά από τα
ιδεολογικά θέματα που τους διαχωρίζουν.
 

 

 

 

 

Έμφυτη καλοσύνη και Φυσική αμαρτία 

 

 

Ο ευθύς άνθρωπος δίνει βάρος στο να εκφράζεται ειλικρινώς γιατί εμπιστεύεται πως αυτά που σκέφτεται και νιώθει πάντα θα είναι αποδεκτά από τους γύρω του. Τα πραγματικά συναισθήματα και οι απόψεις του όταν εξωτερικεύονται πρέπει να είναι τονωτικά και τίποτα λιγότερο. Αυτός ο τύπος υποθέτει πως ότι λέγετε ευθέως δεν μπορεί πραγματικά ποτέ να είναι εκδικητικό, απεχθές, ανιαρό ή σκληρό. Κατ’ αυτή την έννοια το ευθύ άτομο βλέπει τον εαυτό του σα μικρό παιδί ευλογημένο από αυθεντική και έμφυτη καλοσύνη.
 

 

Σε αντίθεση, το ευγενικό άτομο δρα με βάση την αμφισβήτηση του εαυτού του και των παρορμήσεών του. Καταλαβαίνει πως αυτό που νιώθει και θέλει μπορεί να μην είναι και τόσο καλό. Βρίσκεται σε επαφή με τις σκοτεινές του πλευρές και μπορεί να νοιώσει πως οι επιθυμίες του μπορεί να πληγώσουν ή να ταπεινώσουν κάποιον άλλο. Δεν ψεύδεται αλλά καταλαβαίνει πως το να είναι ‘αληθινό’ είναι κάτι από το οποίο πρέπει να προστατεύσει τους άλλους και ειδικά αυτούς για τους οποίους πραγματικά νοιάζεται. Όλως παραδόξως το ευγενικό άτομο που είναι πεσιμιστικό απέναντι στη φύση του, καταλήγει να μη συμπεριφέρεται άσχημα στους άλλους. Είναι η αμφισβήτηση του ίδιου του του εαυτού που το βοηθά να είναι φιλικό, έμπιστο και καλοσυνάτο.
 

 

 

 

Είμαστε ίδιοι και είμαστε διαφορετικοί
 

 

Ο ευθύς άνθρωπος λειτουργεί βάσει μιας υποσυνείδητης θεώρησης πως οι άλλοι είναι σαν κι αυτόν. Αυτό μπορεί να τον κάνει πολύ κοινωνικό και του επιτρέπει να δημιουργεί εύκολα δεσμούς με οποιοδήποτε κοινωνικό σύνολο. Είναι σχετικά ανεπηρέαστος από τα μικρά σημάδια των δυσαρμονικών συναισθημάτων των άλλων. Δεν ανησυχεί αν η σιωπή του αλλουνού είναι δείγμα πως
τον έθιξαν ή τον παρεξήγησαν.
 

 

Απ’ τη μεριά του, το ευγενικό άτομο ξεκινά με τη θεώρηση πως ο άλλος μπορεί να βρίσκετε εσωτερικά σε πολύ διαφορετική κατάσταση παρόλα τα εξωτερικά του σημάδια γι αυτό συμπεριφέρεται διστακτικά και διερευνητικά. Δεν θεωρεί πως αυτό που συμβαίνει σ’ αυτό είναι αυτό που συμβαίνει και στους άλλους και οι τρόποι του βασίζονται στην αίσθηση του χάσματος που διαχωρίζει το ένα άτομο από το άλλο.
 

 

 

 

Δύναμη και ευαισθησία
 

 

Ο ευθύς άνθρωπος λειτουργεί με μια υποβόσκουσα αίσθηση ότι οι άλλοι είναι εσωτερικά δυνατοί. Δε
βλέπει την ανάγκη να δείχνει μικρά σημάδια επιβεβαίωσης και καθησυχασμού και υποθέτει πως το εγώ των άλλων είναι ήδη τόσο μεγάλο και δυνατό όσο θα έπρεπε να είναι. Θεωρεί τις καταστάσεις πασιφανείς και μπορεί ακόμη και να υποψιαστεί πως το να παινέσεις κάποιον για μικροπράματα θα έχει μοναδικό αποτέλεσμα το ‘φούσκωμα’ του εγωισμού του άλλου σε υπερβολικό βαθμό.
 

 

Το ευγενικό άτομο έχει την αντίθετη θεώρηση πως όλοι μας είμαστε εύθραυστοι. Όσο σίγουροι και αν φαινόμαστε, είμαστε όλοι ευάλωτοι στην αντιπάθεια και στο να μας θεωρήσουν δεδομένους. Κάθε δείγμα παραμέλησης, κάθε σιωπή ή μια βαριά κουβέντα έχουν τη δύναμη να βλάψουν γι αυτό και θα δώσει χρόνο και σκέψη στο να παρατηρήσει και να σχολιάσει θετικά μικρές λεπτομέρειες των
κατορθωμάτων των άλλων.
 

 

Υπάρχει ίσως και μια διαφορά στην αντιμετώπιση του χρήματος και της συνεισφοράς στο πλαίσιο της εργασίας. Για τον ευθύ το χρήμα είναι το κυρίως συστατικό του τι ζητάμε από τους άλλους στα πλαίσια της εργασίας γι αυτό και δε νιώθει την ανάγκη να εκφράσει ευγνωμοσύνη ή κάποιο δείγμα ισότητας ως προς τον εργαζόμενο. Το ευγενικό άτομο ξέρει πως δίνουμε μεγάλο μέρος του εαυτού μας στην εργασία μας και γι αυτό έχουμε και την ανάγκη να λάβουμε τόσο σεβασμό όσο και χρήμα. Θα ανταποκριθεί με ένα χαμόγελο ή μια καλή κουβέντα σ’ αυτούς που τον υπηρετούν γιατί το χρήμα δεν ακυρώνει την ανάγκη αναγνώρισης της συνεισφοράς της εργασίας τους από τους άλλους.
 

 

 

 

Μεγάλες και μικρές χειρονομίες
 

 

Ο ευθύς άνθρωπος είναι συχνά αλτρουιστής αλλά με κάπως χοντροκομμένο τρόπο. Ενδιαφέρετε για
μεγάλες πράξεις γενναιοδωρίας και καλοσύνης ως προς μεγάλα σύνολα της ανθρωπότητας αλλά ως αποτέλεσμα του ενθουσιασμού του μπορεί να αμελήσει μικρές χειρονομίες τις οποίες βλέπει ως περισπασμό από τον ευρύτερο σκοπό.
 

 

Το ευγενικό άτομο ενδιαφέρετε επίσης να μοιράσει αγάπη και καλοσύνη σε μαζικό βαθμό αλλά είναι
προσεκτικό σχετικά με το πόσο ρεαλιστική είναι αυτή η δυνατότητα. Η πίστη του πως ίσως να μη μπορεί να κάνει τα πράγματα καλύτερα για μεγάλο αριθμό ατόμων μέσα σε λίγες δεκαετίες το οδηγεί
στο να κάνει μικρές βελτιώσεις στη ζωή των λίγων ανθρώπων της καθημερινότητάς του.
 

 

 

 

Αυτοπεποίθηση και αμφιβολία
 

 

 

Ο ευθύς άνθρωπος έχει πολύ αυτοπεποίθηση σχετικά με τη δυνατότητά του να κρίνει σχετικά εύκολα
και μακροχρόνια τι είναι σωστό ή λάθος ως προς μια κατάσταση. Νοιώθει πως μπορεί να πει ποιος φέρθηκε καλά ή άσχημα ή ποια είναι η σωστή αντιμετώπιση ενός διλήμματος. Αυτό του δίνει τη δυνατότητα να θυμώσει μ’ αυτούς που θεωρεί ανάξιους ή να ξεκόψει μια και καλή μ’ όσους τον ενοχλήσουν. Μόλις πει κάτι, ξέρει πως δε μπορεί να το πάρει πίσω αλλά δε τον νοιάζει κιόλας. Μέρος της ευθύτητας του είναι βασισμένο στο ότι μπορεί να κρίνει γρήγορα την αξία της κάθε κατάστασης, τον χαρακτήρα των άλλων και την πραγματική φύση των δεσμεύσεών του.
 

 

Το ευγενικό άτομο είναι πολύ πιο ανασφαλές σε όλα αυτά. Έχει καταλάβει πως ότι νιώθει σήμερα ίσως να μην είναι το ίδιο στο οποίο θα καταλήξει την επόμενη βδομάδα. Αναγνωρίζει πως ιδέες που μπορεί να του φαίνονται περίεργες ίσως είναι σημαντικές για κάποιον άλλο και ίσως μια μέρα καταλήξει κι αυτός εκεί. Βλέπει πως το μυαλό του έχει μεγάλη δυνατότητα λάθους και πως η διάθεση του ίσως τον παραπλανήσει. Έτσι φροντίζει να μη κάνει δηλώσεις που δε μπορεί να πάρει πίσω ή να κάνει εχθρούς με άτομα που ίσως στην τελική να φανούν επάξια.
 

 

 

Τόσο το ευθύ όσο και το ευγενικό άτομο έχουν σημαντικά μαθήματα να μας διδάξουν. Ίσως όμως, σ’
αυτό το στάδιο της ιστορίας, είναι η ξεχωριστή σοφία του ευγενικού ατόμου που είναι σημαντική να
ανακαλύψουμε ξανά και να εκφράσουμε ώστε να απαλύνουμε τις αναποτελεσματικές συνέπειες της
κυρίαρχης άκομψης ιδεολογίας.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Γράφει για την larisacitynews.gr

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Λόγοι να μείνεις μόνος

Είναι απαραίτητο για την ευτυχία τόσο των ζευγαριών όσο και των εργένηδων να εξασκήσουν που και
που το να μείνουν μόνοι. Όταν η μοναχικότητα αποκτήσει ισότιμο πρεστίζ με τη συντροφικότητα τότε θα μπορέσουμε να σιγουρευτούμε πως οι άνθρωποι διαλέγουν ελεύθερα να είναι σε μια σχέση για τους σωστούς λόγους, γιατί αγαπούν τον άλλο και όχι γιατί φοβούνται να είναι μόνοι.

Κάποιοι πολύ καλοί λόγοι για να ζήσεις μόνος:

• Κατ’ αρχάς, πρέπει να αναγνωρίσουμε πως η ιδέα του να είσαι ερωτευμένος με κάποιον για μια ζωή,αυτό που αποκαλούμε ρομαντική αγάπη, είναι μια πολύ φιλόδοξη και αλλόκοτη έννοια των τελευταίων αιώνων. Πριν από αυτό οι άνθρωποι ζούσαν μαζί αλλά χωρίς την προσδοκία μιας ευχαρίστησης συμβίωσης. Ήταν για καθαρά πρακτικούς λόγους, για την επιβίωση και την ανατροφή των παιδιών. Πρέπει ν’ αναγνωρίσουμε πόσο παράξενη ιστορικά είναι η ιδέα της ευτυχισμένης συμβίωσης. Ένας καλός ρομαντικός γάμος είναι προφανώς θεωρητικά εφικτός αλλά και ίσως υπερβολικά σπάνιος. Είναι κάτι που μόνο το 5 με 10 τις εκατό από εμάς μπορούμε να επιτύχουμε και γι' αυτό η αποτυχία του πρέπει να μας κάνει να νοιώθουμε λιγότερη ντροπή. Ως κοινωνία, θεωρούμε νορμάλ κάτι πραγματικά σπάνιο. Είναι σα να κάναμε την μεγάλου ύψους σχοινοβασία δημοφιλές σπορ και είναι φυσικό κι επόμενο πολλοί από μας να πέσουμε και να μη θέλουμε αλλά ούτε και να μπορούμε να ξαναπροσπαθήσουμε.

• Αυτοί που επιλέγουν να μένουν εργένηδες δεν είναι μη-ρομαντικοί. Ίσως να ’ναι και πιο ρομαντικοί απ’ όλους μας και γι αυτό να βρίσκουν τις ευκαιρίες που τους δίνονται ανούσιες. Στην τελική είναι οι ένθερμοι ρομαντικοί αυτοί που πρέπει να αποφύγουν μια ξενέρωτη σχέση, μια σχέση με άτομα που δε περιμένουν και πολλά από αυτούς.

• Ενώ είναι δείγμα μιας κάποιας ωριμότητας το να ξέρεις να ζεις με κάποιον άλλο, ίσως είναι ένδειξη ακόμη μεγαλύτερης ωριμότητας το να αναγνωρίζεις πως αυτό είναι κάτι που δεν είσαι στην ψυχολογική θέση να αναλάβεις, όπως και πολλοί άλλοι από εμάς αλώστε. Το να αποσυρθείς οικειοθελώς ώστε να γλυτώσεις τους άλλους και τον εαυτό σου από τις επιπτώσεις μιας εσωτερικής αναταραχής ίσως είναι σημάδι μεγάλης και ευγενικής ψυχής.

• Η πιο λογική αντίδραση αν πραγματικά σου αρέσει κάποιος ίσως είναι να μη ζήσεις μαζί του. Είναι σχεδόν αδύνατο να συζήσεις χωρίς να υποκύψεις ως ένα βαθμό στην καταπίεση και την αχαριστία. Ίσως η πιο σεβάσμια πράξη αγάπης να είναι το να θαυμάσεις, να επαινέσεις, να φροντίσεις και στο τέλος να φύγεις.

• Θεωρούμε τέλειους μόνο αυτούς που δε γνωρίζουμε πολύ καλά. Από κοντά και με το πέρασμα του χρόνου σχεδόν όλοι είμαστε καταδικασμένοι να φανούμε ελαττωματικοί.

• Το να είσαι μόνος σε γλυτώνει από την συνεχή υπενθύμιση του πόσο δύσκολος και περίεργος είσαι. Κανείς δε βρίσκετε εκεί να σου κρατήσει τον καθρέφτη και να σε κατηγορήσει για τις αδυναμίες σου. Αν είσαι τυχερός, θα καταφέρεις να ανεχτείς ή ακόμη και να αγαπήσεις τον εαυτό σου.

• Ίσως είναι καλύτερο να νιώθεις μόνος και να αρνηθείς το σεξ εκτός, παρά εντός μιας σχέσης. Ο εργένης δε χάνει ποτέ ελπίδα.

Κι όλα αυτά δεν είναι για να πούμε πως το να είσαι εργένης δεν έχει τα προβλήματά του. Υπάρχουν
φυσικά μειονεκτήματα και στις δύο καταστάσεις. Μοναξιά από τη μια, αποπνικτικότητα, θυμός και
ενόχληση από την άλλη. Η αλήθεια είναι πως είμαστε κακοί στο να είμαστε ευτυχισμένοι, όποια και να ’ναι η κατάστασή μας. Θα είμαστε λίγο μίζεροι ούτως ή άλλως γι αυτό καλύτερα να μη βιαζόμαστε να μπούμε ή να βγούμε από μία σχέση.



















Γράφει για την larisacitynews.gr

Μακριά κι αγαπημένοι

Όταν ακούμε πως ένα ζευγάρι έχει σχέση εξ’ αποστάσεως και καταφέρνουν να βρεθούν μια στις τόσες, συνήθως τους λυπόμαστε για την ταλαιπωρία τους μα ίσως να ΄πρεπε να ζηλεύουμε την τύχη τους.

Παρόλο που οι επιθυμίες μας μπορεί να είναι διαφορετικές, είναι πιο εύκολο να αγαπήσουμε κάποιον που δεν είναι κοντά μας. Πρέπει να αναγνωρίσουμε πως το να ζούμε χώρια δεν είναι αναγκαίο κακό αλλά αβαντάζ.

Πολλά μπορούν να παν καλά όταν ζούμε μακριά.

• Από το ίντερνετ ή το τηλέφωνο ποτέ δεν υποθέτουμε πως ο άλλος θα πρέπει να διαβάσει τη σκέψη μας χωρίς εμείς να πρέπει να του το εξηγήσουμε. Δεχόμαστε πως θα πρέπει να περιγράψουμε τις μέρες και τις επιθυμίες μας με λέξεις και εικόνες. Δε μπορούμε να αποφύγουμε αυτό που δένει μια σχέση, την επικοινωνία.

• Δεχόμαστε πως ο άλλος μπορεί να ζήσει και χωρίς εμάς και γι αυτό προσπαθούμε να είμαστε αυτοί που κάποιος ελεύθερα θα διάλεγε για σύντροφο. Το παλεύουμε.

• Δε χρειάζεται ν’ ανακαλύψουμε το πόσο μπορεί να φθείρει την αγάπη το να είμαστε με κάποιον που έχει άλλη γνώμη για την τάξη του σαλονιού ή το πλύσιμο των πιάτων. Πολλές φορές όταν συγκατοικούμε πέφτουμε στην παγίδα να πιστέψουμε πως μπλέξαμε με λάθος άτομο αντί του να συνειδητοποιήσουμε πως και ένα σωστό άτομο έχει να αντιμετωπίσει τις δυσκολίες του να μοιράζεται ένα σπίτι. Καμιά φορά στην τελική είναι πιο εύκολο να ερωτευτείς παρά να μοιραστείς το μπάνιο.

• Χώρια μπορεί να νοιώσουμε λίγο μοναχικά μα θα γλιτώσουμε απ’ την οργή της αποπνικτικότητας.

• Η ζήλεια μας εμποδίζει να παραδεχτούμε το πόσο μπορεί να βοηθήσει το να νοιώσουμε για λίγο ελκυστικοί και δυνατοί ή το να βγούμε και να φλερτάρουμε με κάποιον χωρίς πολλά-πολλά. Ένα ψήγμα επιφανειακής απιστίας μας κάνει ουσιαστικά πιο πιστούς και επωφελούμαστε απ’ αυτό.

• Μαθαίνουμε να εκτιμούμε. Ένα περίεργο παιχνίδι του μυαλού είναι πως ψάχνουμε αυτό που λείπει μα το ξεχνούμε με το που το αποκτήσουμε. Έτσι και στις σχέσεις καμιά φορά ο πιο σίγουρος τρόπος να χάσουμε κάποιον είναι το να σιγουρευτούμε πως είναι δίπλα μας κάθε βραδιά.

Οι σχέσεις υποφέρουν από έναν λανθασμένο κοινωνικό καθωσπρεπισμό. Όπως πολλές φορές νομίζουμε πως το αμάξι είναι πιο χρήσιμο απ το ποδήλατο, έτσι και με τις σχέσεις εύκολα συμπεραίνουμε πως η συγκατοίκηση είναι πιο χρήσιμη απ’ την μακροβιότητα.

Κι όμως, χωρίς το θέλουμε και παρόλες τις αντιξοότητες, οι σχέσεις εξ αποστάσεως ίσως να διαμορφώσουν κατάλληλες συνθήκες για μία αγάπη να ευδοκιμήσει. Πρέπει να βρούμε τη σοφία να απορροφήσουμε τα μαθήματα που μας δίνει η ζωή μόνο όταν είμαστε μακριά και να τα βάλουμε στη ζωή μας, ακόμη και μ’ αυτούς που ’χουν την ατυχία να είναι δίπλα μας.

Γράφει για την larisacitynews.gr

Lunar Moods - https://www.facebook.com/lunarmoodsmusic

Ο φόβος του να σ’ αγαπούν

Προφανώς όλοι ζητούμε την αγάπη αλλά όλως περιέργως είναι δύσκολο να μην αντιμετωπίσουμε με
καχυποψία το ότι κάποιος τελικά ανταποδίδει τα συναισθήματά μας.



Είναι πολύ δύσκολο να μη νοιώσουμε πως αυτοί που με κάποιο τρόπο μας προσφέρουν αγάπη είναι κατά κάποιο τρόπο αδύναμοι ή απαιτητικοί. Νιώθουμε να μας περιορίζει τη ζεστασιά τους και απορρίπτουμε την επιθυμία τους για μια αγκαλιά ή ένα χάδι στο λαιμό.


Νιώθαμε ίσως πιο άνετα όταν δεν υπήρχε ανταπόδοση, όταν η κύρια ανησυχία μας ήταν ο φόβος πως
αγνοούν την ύπαρξή μας. Ήταν ακόμη πιο άνετα (κι ας μη θέλουμε να το παραδεχτούμε) όταν ήμασταν σ’αυτή τη σχέση με κάποιον που ποτέ δε συγκινήσαμε, που μας υποτιμούσε κι είχε την προσοχή του αλλού.


Όμως τώρα που πλέον δεν υπάρχει αμφιβολία κι είναι πασιφανές πως τους αρέσουμε, κάτι προβληματικό έχει προκύψει. Ήταν ωραία τις πρώτες φορές όταν η μνήμη της ασάφειας ήτανε φρέσκια στο μυαλό μας, μα τώρα που γίνονται όλο και πιο ειλικρινείς κι έχουν ξεκαθαρίσει πως μας θέλουν, νοιώθουμε περιορισμένοι.


Σκεφτόμαστε να πούμε πως τους παρεξηγήσαμε, πως τελικά δεν είναι οι θαυμαστοί άνθρωποι που νομίζαμε.


Κι όμως το πρόβλημα δεν έχει να κάνει μ’ αυτούς. Βρίσκεται κάπου εντελώς αλλού: στη σχέση με τον εαυτό μας.


Η στοργικότητά τους φαίνεται ύποπτη, ακατανόητη και λίγο αποκρουστική γιατί ως κάποιο βαθμό δεν είναιαυτό που είχαμε συνηθίσει. Δεν είναι σύμφωνη με την εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας.


Την αγάπη είναι δύσκολο να την αποδεχτούμε όταν δεν είμαστε θεμελιωδώς πεπεισμένοι πως την αξίζουμε.



Σπαταλάμε το χρόνο μας ψάχνοντας αυτούς που μας κάνουν να υποφέρουμε με τρόπους οικείους.


Καμιά φορά συμπεριφερόμαστε μ’ απαίσιους τρόπους μόνο και μόνο για να τους δώσουμε να καταλάβουν ότι δεν είμαστε αυτοί που νόμιζαν, ώστε να μας αφήσουν κι αυτό για μας είναι μεν οδυνηρό αλλά και ψυχολογικά ικανοποιητικό.




Με λίγα λόγια, πώς μπορεί κανείς να είναι τόσο καλός αν έχει την κακογουστιά να του αρέσει κάποιος όπως εμείς;



Πρέπει όμως να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να δει τα πράγματα αλλιώς. Ίσως η τρυφερότητα που
δεχόμαστε να μην είναι σημάδι πως ο άλλος είναι αδύναμος ή λανθασμένος ή είμαστε η μόνη του επιλογή.


Ίσως είναι σημάδι πως έχουν δει κάτι σ’ εμάς το οποίο δυστυχώς δεν έχουμε αναγνωρίσει ως τώρα στον εαυτό μας και φιγούρες του παρελθόντος δε μας έχουν επιτρέψει να πιστέψουμε: το ότι αξίζουμε αγάπη.


Υπάρχει ελπίδα παρόλα αυτά: η ελπίδα πως μπορούμε να εμπιστευθούμε τους εραστές μας περισσότερο από τις νευρικές κι αυτοκαταστροφικές μας παρορμήσεις. Μπορούμε να ερμηνεύσουμε την αγάπη τους όχι σαν αποτέλεσμα αυταπάτης η αδυναμίας αλλά ως απόδειξη πως την αξίζουμε. Κι αν το παρελθόν μας μας έχει τυφλώσει ως προς αυτό, ίσως τώρα η αγάπη τους με λίγη πίστη και υπομονή να μας αφυπνίσει.


Δε χρειάζεται κάθε φορά να είμαστε καχύποπτοι απέναντι σ’ αυτούς που βρίσκουν κάτι καλό σ’ εμάς.












Γράφει για την larisacitynews.gr
Lunar Moods