Εκεί που το κοινωνικό κράτος σταματά, αρχίζει η ανασφάλεια….
Μια αληθινή ιστορία είναι αυτή που θα ξεδιπλωθεί στις πιο κάτω γραμμές!
Ξημερώματα λοιπόν περιμένοντας στην ουρά επαρχιακού νοσοκομείου, γύρω αγανακτισμένοι συντοπίτες , μυρωδιά γνωστή , αποστειρωμένος αέρας….
Ακριβώς μπροστά μία μητέρα με την μικρή της κόρη περιμένει ανυπόμονα ! Έρχεται η σειρά της και αρχίζει η στιχομυθία μεταξύ αυτής και της υπαλλήλου στην υποδοχή του νοσοκομείου!
Υπάλληλος:
Τι έχουμε;
Κυρία:
Έφερα την κόρη μου όπου χρειάζεται οφθαλμίατρο αλλά ξέρετε έχει λήξει η ασφάλειά μου, είμαι άνεργη και κατά συνέπεια και το παιδί…
εδώ κάπου αρχίζει να τρέμει η φωνή της..
Υπάλληλος:
Όταν τα κάνετε τα παιδιά δεν σκέφτεστε πως έχουν υποχρεώσεις….
Μουρμούριζε και ούτε έριχνε ένα βλέμμα στην κυρία….
Κυρία:
Και δηλαδή τώρα τι θα γίνει με το παιδί;
Υπάλληλος:
Για αρχή πέρνα να το δει ο γιατρός μετά δεν μπορούμε να προσφέρουμε κάτι περαιτέρω εμείς…
Αν δεν έχεις λεφτά κάνε την προσευχή σου…
της απαντάει με περισσή αγένεια.
Κυρία:
Εντάξει της απαντάει και σφίγγει ακόμη ακόμα πιο πολύ το χέρι της μικρής..
Με αφορμή αυτό το περιστατικό σκεφτόμουν εκείνη την ώρα τι ακριβώς έφταιγε πιο πολύ…
Η αγένεια και η έλλειψη επαγγελματισμού της υπαλλήλου ως προς τον πολίτη ή το ελλιπές κοινωνικό κράτος;
Δύσκολη απάντηση…
Γράφει για την larisacitynews.gr
Μένια Τζιοβάρα
Πολιτική Επιστήμονας Νομικής Αθηνών
Follow on Instagram
Δεν υπάρχουν σχόλια
Δημοσίευση σχολίου