Λίγο ως πολύ κάθε πόλη και κάθε χωριό έχει τον ‘τρελό’ της, τον γραφικό περιπλανώμενο τύπο που παραμιλάει ή αγορεύει στους περαστικούς χωρίς να συντρέχει απαραίτητα κάποιος λόγος! Συνήθως, είναι άνθρωποι ατημέλητοι , ρακένδυτοι και ενίοτε ταλαιπωρημένες φιγούρες αν όχι γραφικές! Ο καθένας τους αποτελεί μια ιδιαίτερη προσωπικότητα και ιστορία.
Άλλοι, τους θεωρούν φιλοσόφους του δρόμου αφού παρατηρούν τον κόσμο, μιλάνε με όλους, έχουν άποψη για όλα και αναλύουν καθετί αφορά την κοινωνία. Μερικοί, τους αποδίδουν τον τίτλο οι τρελοί του δρόμου καθώς φωνάζουν δυνατά και είναι υπερκινητικοί! Είτε έτσι είτε αλλιώς συνήθως είναι αγαπητά άτομα, φιλήσυχα και κοινωνικά.
Τυγχάνουν τη συμπάθεια και λίγο ενδιαφέρονται για τα υλικά αγαθά –πολυτέλεια.
Ένας τέτοιος άνθρωπος πριν λίγο καιρό απεβίωσε πλήρης ημερών στην πόλη του Βόλου ο γνωστός σε όλους Φώτης.
Συνδύαζε όλα τα παραπάνω χαρακτηριστικά και δεν υπήρχε συμπολίτης όπου δε τον γνώριζε ή δεν είχε να πει κάτι καλό για εκείνον. Παρόλη τη φτωχική εμφάνιση του διέκρινες την αξιοπρέπεια και την μεγαλοσύνη του!
Παλαιότερα, τον είχε ρωτήσει ένας δημοσιογράφος:
Έχεις παρατηρήσει διαφορά στη συμπεριφορά του κόσμου όλα αυτά τα χρόνια στο δρόμο;
Απάντηση:
Ξέρεις, ο κόσμος πλέον δεν χαμογελάει.. τα πρόσωπα του είναι σκυθρωπά…
Και τι νομίζεις πως φταίει;
Απάντηση:
Τα λεφτά!
Και συνεχίζει:
Δεν πρέπει το πρωί που ξυπνάει ο άνθρωπος το πρώτο πράγμα που σκέφτεται να είναι το χρήμα…Ξέρω… είναι δύσκολο αλλά η ουσία για την ευτυχία μας είναι αλλού!
Και να σκεφτεί κανείς πως όταν ήταν νέος ότι χρήματα κέρδιζε από την εργασία του ως τσαγκάρης τα μοίραζε σε όσους είχαν ανάγκη αλλά και τα τελευταία χρόνια της ζωής του ότι του έδιναν οι περαστικοί τα μοίραζε σε φτωχούς!
Γράφει για την larisacitynews.gr
Μένια Τζιοβάρα
Πολιτική Επιστήμονας Νομικής Αθηνών
Follow on Instagram