Ο θεός στις μο­νο­θεϊ­στι­κές θρη­σκεί­ες είναι πάντα αρ­σε­νι­κός. Πρό­κει­ται για γε­νι­κή πα­τριαρ­χι­κή στάση που έχει βα­θιές κοι­νω­νι­κές και πο­λι­τι­σμι­κές ρίζες. Ο μο­νο­θεϊ­σμός, και στις τρεις εκ­φάν­σεις του, πα­ρου­σιά­στη­κε σε ποι­με­νι­κές κοι­νω­νί­ες. Σ’ αυτές αρ­χη­γοί είναι οι άντρες που έχουν την ευ­θύ­νη της εκτρο­φής των προ­βά­των. Τα χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά τέ­τοιων κοι­νω­νιών, αυ­στη­ρά ορ­γα­νω­μέ­νων, στρα­το­κρα­τού­με­νων, έντο­να κι­νη­τι­κών, απο­λί­τι­στων και κα­τε­ξο­χήν οπι­σθο­δρο­μι­κών, έχουν όλα τα χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά για την ανά­δει­ξη της εξου­σί­ας του αρ­σε­νι­κού.

Στους πι­στούς αυτού του θεού δια­κρί­νου­με έναν ανί­ε­ρο μα­ζο­χι­σμό. Ο σαδιστής Γιαχ­βέ αρέ­σκε­ται να βλέ­πει το ποί­μνιό του να υπο­φέ­ρει στην προ­σπά­θειά του να εξευ­με­νί­σει τον ίδιο. Τα ψυ­χα­νώ­μα­λα ιε­ρα­τεία καλ­λιερ­γούν τη βα­σα­νι­στι­κή υπο­τα­γή, το συ­ναί­σθη­μα ενο­χής για την υπο­τι­θέ­με­νη αμαρ­τία του, την ανα­ζή­τη­ση της τι­μω­ρί­ας του για να εξι­λε­ω­θεί. Η κα­τευ­θυ­νό­με­νη από τα ιε­ρα­τεία ένοχη συ­μπε­ρι­φο­ρά του πι­στού τον σπρώ­χνει σε πλή­θος από ανώ­μα­λες, πα­ρά­λο­γες, επι­κίν­δυ­νες και μειω­τι­κές πρά­ξεις που εξευ­τε­λί­ζουν κάθε έν­νοια αξιο­πρέ­πειας.

Το μίσος του σώ­μα­τος και η απο­κή­ρυ­ξη της ηδο­νής περνά στη γυ­ναί­κα που στον Γιαχ­βέ κα­ταρ­χάς, αλλά πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο στο γιο του αρ­γό­τε­ρα, εκτο­ξεύ­ε­ται στο πυρ το εξώ­τε­ρον, ανα­θε­μα­τί­ζε­ται και διώ­κε­ται ποι­κι­λο­τρό­πως και αι­μο­στα­γώς. Η απα­ξί­ω­ση της γυ­ναί­κας, το μίσος για το σώμα και η απο­κή­ρυ­ξη του σεξ συ­μπλέ­ουν, δια­πο­τί­ζουν τους μο­νο­θεϊ­σμούς και απα­ντώ­νται κατά κόρον στις απα­ντα­χού ιερές ασυ­ναρ­τη­σί­ες. Ο Παύ­λος γρά­φει και πα­ραι­νεί:

«Μη κατά σάρ­καν πε­ρι­πα­τεί­τε». (Ρωμ. Η΄ 1)

και προς τους άμοι­ρους Κο­ρίν­θιους:

«Καλόν αν­θρώ­πω γυ­ναι­κός μη άπτε­σθαι. Διά δε τας πορ­νεί­ας, έκα­στος την εαυ­τού γυ­ναί­κα εχέτω… Λέγω δε τοις αγά­μοις και ταις χή­ραις καλόν αυ­τοίς εστίν εάν μεί­νω­σιν ως καγώ».(Α΄ Κο­ρινθ. Ζ΄ 1-8)

Στην αρχή ο μι­σο­γυ­νι­σμός εκ­φρά­ζε­ται σχε­τι­κώς συ­γκα­λυμ­μέ­να. Στο ιου­δαϊ­κό τμήμα της Βί­βλου οι γυ­ναί­κες πε­ριο­ρί­ζο­νται σε σε­ξουα­λι­κά σκεύη, υπό την πλήρη βε­βαί­ως εξου­σία των αντρών. Μπο­ρούν όμως να συ­νου­σιά­ζο­νται, να είναι πόρ­νες και να ανα­νή­φουν, να τε­κνο­ποιούν διά της μόνης και ανα­γνω­ρί­σι­μης οδού.

Στο χρι­στια­νι­σμό τα πράγ­μα­τα εκτρα­χύ­νο­νται. Η παρ­θε­νιά πια όχι μόνο θε­ο­ποιεί­ται αλλά κιν­δυ­νεύ­ει να χαθεί και μόνο με τη σκέψη.

«Όποιος αγα­πά­ει με πάθος ερω­τι­κό τη γυ­ναί­κα του είναι μοι­χός· της φέ­ρε­ται σαν να ήταν πόρνη».Ιε­ρώ­νυ­μος (άγιος)

«Μορφή ακρω­τη­ρια­σμέ­νου και απο­τυ­χη­μέ­νου άντρα», η γυ­ναί­κα.
Θ. Ακι­νά­της

«Η γυ­ναί­κα είναι ένα απαί­σιο σκου­λή­κι. Είναι η κόρη της αμαρ­τί­ας και ο πρό­δρο­μος του δια­βό­λου».«Κόρη της αμαρ­τί­ας, σκου­λή­κι στην καρ­διά του άντρα, πρό­δρο­μος της κό­λα­σης, πει­σμα­τά­ρα γαϊ­δού­ρα».Ι. Δα­μα­σκη­νός

Η γυ­ναί­κα είναι «εν­σαρ­κω­μέ­νη κακία, θύρα κο­λά­σε­ως, φο­νι­κή γοη­τεία, οι­κια­κός κίν­δυ­νος, επι­τά­φιος πλάκα, ανα­γκαί­ον κακόν, που­δρα­ρι­σμέ­νη μά­στι­γα».Ι. Χρυ­σό­στο­μος

«Κάθε γυ­ναί­κα είναι μία Εύα. Η θύρα του κακού. Εσείς οι γυ­ναί­κες κα­τα­στρέ­ψα­τε με τόση επι­μέ­λεια τον άν­θρω­πο, την ει­κό­να του Θεού. Γιατί χάρη σε εσάς έπρε­πε να πε­θά­νει κι αυτός ο Υιός του Θεού».Η γυ­ναί­κα είναι «πόρτα που οδη­γεί στον σα­τα­νά».Τερ­τυ­λια­νός

«Ποια η δια­φο­ρά αν πρό­κει­ται για σύ­ζυ­γο ή μη­τέ­ρα; Είναι πάντα η Εύα, η φωνή του πει­ρα­σμού, που πρέ­πει να προ­σέ­χου­με σε κάθε γυ­ναί­κα».Αυ­γου­στί­νος


Χρό­νια πολλά στην κάθε γυ­ναί­κα της ζωής μας, στις γυ­ναί­κες όλου του κό­σμου!